Wypalenie zawodowe

By
Full name
11.3.24
5 min read

Większości z nas znana jest sytuacja, gdy praca przestaje być bodźcem jakichkolwiek pozytywnych uczuć, wstawanie do niej to droga przez mękę, a już nawet sama myśl zatruwa spokój dnia codziennego. Mimo, że z powyższym opisem wiele osób może się utożsamić, to nie wszystkie objawy smutku, zmęczenia czy znużenia pracą powinny być uznawane za “normalne” i “przejściowe”. Kiedy chwilowy kryzys może przerodzić się w wypalenie zawodowe?

Czym jest wypalenie zawodowe?

Syndromem wypalenia zawodowego nazywamy zespół objawów, będących odpowiedzią na  stres występujący w miejscu pracy. Mogą być one zarówno emocjonalne, jak i psychiczne czy fizyczne. Wypalenie zawodowe (ang. burnout) to, najprościej mówiąc, stan, w którym praca przestaje przynosić satysfakcję czy radość. Powoduje zatrzymanie rozwoju, poczucie przepracowania i znużenia, a także niezadowolenia z wykonywanego zajęcia, które kiedyś sprawiało przyjemność.

Kto jest zagrożony wypaleniem zawodowym?

Problem wypalenia zawodowego może dotyczyć każdego i na każdym stanowisku, ponieważ wszędzie pracownik może być narażony na długotrwały stres. Faktycznie jednak istnieją zawody, które – według badań – są bardziej narażone na wystąpienie wypalenia zawodowego. Ryzyko takie jest związane z pełnieniem funkcji stresogennych (np. kierowniczych) oraz zawodami wymagającymi intensywnych kontaktów z innymi ludźmi. Dużą grupę, odznaczającą się wypaleniem zawodowym, stanowią: nauczyciele, trenerzy, pedagodzy, pielęgniarki, lekarze, handlowcy, ratownicy medyczni, pracownicy socjalni, psychologowie, prawnicy, menedżerowie, konsultanci zajmujący się doradztwem personalnym. Co ważne, wypaleniu zawodowemu “sprzyjają” niektóre postawy i cechy osobowości. Bardziej podatne na wypalenie zawodowe będą osoby wrażliwe, bezinteresowne, mniej pewne siebie, ale także perfekcjoniści i pracoholicy. Warto zauważyć, że wypalenie zawodowe nie występuje tylko u osób z bardzo długim stażem pracy. Obecnie coraz częściej dotyka ono młodszych pracowników, którzy rozpoczynają karierę.

Fazy i wymiary wypalenia zawodowego

Wypaleniem zawodowym zajmuje się od wielu lat badaczka Christina Maslach. Według jej ustaleń, ma ono trzy wymiary:

  • Emocjonalny (wyczerpanie) – uczucie pustki i utrata siły do pracy, stałe napięcie, zmęczenie oraz drażliwość.
  • Interpersonalny (cynizm i depersonalizacja) – poczucie bezosobowości i utrata wrażliwości wobec innych osób.
  • Poznawczy (obniżenie oceny własnych dokonań) – niezadowolenie z wyników pracy, utrata wiary we własne możliwości, poczucie marnowania czasu i energii.

Trzeba pamiętać, że wypalenie zawodowe nie jest chwilowym kryzysem, zmęczeniem pracą i obowiązkami. Takie przeciążenie mija zazwyczaj po kilku dniach odpoczynku. Jednak burnout rozwija się przez dłuższy czas i może utrzymywać się tygodniami, miesiącami, a nawet latami.

American Psychology Association wyróżniło kilka faz rozwoju wypalenia zawodowego:

  • miesiąc miodowy – okres pełnej satysfakcji z wykonywanej pracy;
  • przebudzenie – idealistyczna wizja zostaje przełamana przez rzeczywistość, gdzie pracownik musi wkładać w pracę coraz więcej energii, aby utrzymać jej pozytywny obraz;
  • szorstkość – realizacja obowiązków wymaga coraz większego wysiłku, pojawiają się problemy w kontaktach z innymi;
  • wypalenie pełnoobjawowe – pełne wyczerpanie fizyczne i psychiczne, pojawiają się stany depresyjne i chęć ucieczki.

Wypalenie zawodowe – przyczyny

Tak jak już wspomnieliśmy, wypalenie zawodowe może być spowodowane wieloma czynnikami, zarówno zewnętrznymi (rodzaj wykonywanej pracy) czy wewnętrznymi (osobowość, postawy).

Do czynników, które sprzyjają wypaleniu, można zaliczyć:

  • długotrwały stres;
  • konflikty interpersonalne w pracy;
  • zbyt wysokie wymagania;
  • nadmiar obowiązków i presja czasu;
  • brak możliwości rozwoju;
  • płaca nieadekwatna do ilości obowiązków;
  • monotonia;
  • brak wsparcia i rywalizacja;
  • brak czasu na odpoczynek.

Czy doświadczam wypalenia zawodowego?

Objawy wypalenia zawodowego występują na poziomie emocjonalnym, psychiczny, a także fizycznym. Na początku mogą nie być one alarmowe, ale jeśli utrzymują się przez długi czas – polecamy zacząć je bardziej obserwować i udać się do specjalisty.

Wśród oznak wypalenia zawodowego możemy wyróżnić:

Oznaki fizyczne:

  • Bóle pleców, żołądka, głowy
  • Osłabienie
  • Skurcze i napięcia w mięśniach szyi czy ramion
  • Zmęczenie
  • Koszmary senne
  • Brak apetytu lub objadanie się

Oznaki psychiczne:

  • Zaniedbywanie kontaktów międzyludzkich
  • Zmniejszenie empatii
  • Poczucie niższości
  • Negatywne podejście do pracy
  • Negatywne nastawienie
  • Mniejsza pewność siebie
  • Cynizm, sceptyzm
  • Drażliwość

Oznaki emocjonalne:

  • Częsty płacz
  • Zniechęcenie
  • Depersonalizacja
  • Niechęć do działania, bierność
  • Pobudzenie
  • Poczucie osamotnienia, pustki
  • Poczucie bezradności
  • Poczucie braku nadziei i perspektyw
  • Poczucie straty czasu

Każdemu z nas może czasem wydawać się, że nie może sprostać oczekiwaniom, praca męczy, a nie przynosi efektów. Normalne są momenty kryzysu, natomiast utrzymanie się tego stanu może mieć negatywny wpływ na Ciebie, ale także ludzi w Twoim otoczeniu. Jeśli od dłuższego czasu czujesz, że wypalenie zawodowe depcze Ci po piętach i nie masz już siły uciekać, umów się na wizytę z jednym z naszych specjalistów. Pomożemy Ci poradzić sobie z wypaleniem w pracy i zastanowimy się, jak możesz zmienić swoją sytuację, by Twój stan psychiczne się poprawił, a satysfakcja z pracy wzrosła.

Dzielimy się naszą wiedzą i doświadczeniem

Opinie pacjentów:
wsparcie, które rozpoczyna zmianę

Dostałam się do pani psycholog z polecenia znajomej rok temu. Terapia została już zakończona, z sukcesem! Pani Martyno, serdecznie dziękuję!
Pani Anna (Opinia ze Znanego Lekarza) o Martynie Czekalskiej
Pani Maszkiewicz jest najlepszym terapeutą z jakim pracowałam. W gabinecie jest miła atmosfera, czuję się bardzo bezpiecznie i łatwo mi się otworzyć. Pani Maszkiewicz jest bardzo profesjonalna i dostępna, zawsze jest się wstanie dostosować (np. spotkanie online w razie nagłej potrzeby). Jest bardzo przyjazna i zawsze jest w stanie pomóc mi spojrzeć na różne sprawy bardziej obiektywnie, z różnej perspektywy. Zawsze się czuję zrozumiana i wysłuchana.
Pani Iga o Joannie Maszkiewicz
Pani Agnieszka prowadziła z nami terapię małżeńską. Mimo, iż wcześniej mieliśmy kontakt z innymi psychoterapeutami od samego początku terapii mieliśmy wrażenie, że trafiliśmy w dobre ręce. Z tygodnia na tydzień czuliśmy postępy. Pani Agnieszka jest bardzo uważnym słuchaczem, dużo notuje i wszystko pamięta, co pozwala jej na głębszą analizę sytuacji. Jest doskonałym mediatorem między stronami. Bardzo spokojna, budzi w pacjentach pełne zaufanie. Pracowaliśmy nie tylko w gabinecie, ale dostawaliśmy konkretne zadania do przemyślenia, zrobienia tzw. „pracę domową”, co bardzo nam pomagało w naszych problemach. Zdecydowanie polecamy tego terapeutę.
Pacjent o Agnieszce Lorek-Groniewskiej
Bardzo profesjonalne podejście do problemów małżeńskich. Pani Agnieszka potrafiła dotrzeć do mężczyzny, który był sceptycznie nastawiony do psychoterapii oraz możliwości dokonania zmiany w związku. W mojej opinii największą wartością jest wiara w możliwość naprawy każdego związku. Pani Agnieszka nie wskazuje rozwiązań, w terapii dochodzi się do konkluzji samodzielnie, dokonując indywidualnych wyborów.
Pacjent o Agnieszce Lorek-Groniewskiej
Współpraca bardzo dobra. Dzięki Pani Agnieszce była możliwość nawiązania dialogu, dojścia do konkretnych wniosków. Spokojna atmosfera dodatkowo działała na plus rozmowy.
Pan Jakub o Agnieszce Lorek-Groniewskiej
Przez rok w bycia w terapii, nauczyłem się bardzo dużo o sobie samym. Nie zawsze było łatwo, ale koniec końców czuję się gotowy wprowadzać zmiany w życie.
Pacjent o Agnieszce Lorek-Groniewskiej

Umów się na konsultację

Nie czekaj! Skontaktuj się z nami, aby rozpocząć swoją drogę 
do lepszego samopoczucia.